|
Toch is het hen gelukt: de bus werd de eerste woning van het dorp,
bovenop een kleine heuvel midden in de wildernis. Vanaf deze plek groeit Nes Ammim.
Tot de stichters in 1963 de toestemming van de staat Israël kregen om Nes Ammim uit te bouwen, was de weg lang en zwaar.
Al in november 1960 kwam een delegatie van Europeanen en Israëlieten naar Israël. Maar kort daarvoor moest hun contactpersoon in de Israëlische regering in dienst bij de militaire reservedienst. De delegatie zou daarom noch door David Ben-Gurion, de toenmalige minister-president, noch door andere ministers worden ontvangen. Daarom dachten ze dat de regering geen interesse had in Nes Ammim. Drie ministerpresidenten aan de kant van Nes Ammim
Eind november van dat jaar kwam de ommekeer: Dr. Johan Pilon en Jacob Bernath (LINK??), twee van de grondleggers van Nes Ammim, zaten in het Jeruzalems bureau van de broers Ben-Dor, twee gerenommeerde architecten en spraken over Nes Ammim. Beide broers werden gegrepen door het idee van Nes Ammim. Een van de twee - een goede vriend van minister van financiën en latere minister-president Levi Eschkol - greep de telefoon en organiseerde een ontmoeting over Nes Ammim.
De volgende dag al ontmoetten Pilon en Bernath minister Eschkol. Deze had al met Ben-Gurion en Golda Meir (de latere, vijfde minister-president van Israël) over Nes Ammim gesproken en die waren positief over het project. Drie ministerpresidenten aan de kant van Nes Ammim!
Daarmee was echter nog maar een obstakel overwonnen:
„Die zendelingen willen in dit dorp een van hun centra voor ons land opbouwen“ Zending is nooit een doel van Nes Ammim geweest. Ondanks dit feit bezochten rabbijnen uit het hele land de Israëlische president Ben-Zvi en bevolen hem Nes Ammim te stoppen. Zending werkt en werkte als de spreekwoordelijke rode lap in Israël; het is wettelijke verboden en er staan straffen op. Nes Ammim, en dus de gedachte van een christelijke dorp in Israël, veroorzaakte een golf van verontwaardiging. In Naharija, een stad in de buurt van Nes Ammim, trokken duizenden de straat op, om te demonstreren tegen het dorp. Vooraan liep rabbijn Aharon Keller, de hoofdrabbijn in westelijk Galilea. Nes Ammim zou volgens rabbijn Keller een dekmantel zijn voor evangelisatie onder Joden. In 1963 nam de Knesset - het Israëlische parlement – het Memorandum aan waarin Nes Ammim nogmaals schriftelijk werd vastlegd dat evangelisatie onder Joden nooit een doel zou zijn. Groen licht dus voor Nes Ammim. Nu kon het avontuur pas echt beginnen!
Zeven jaar na de stichting kwam rabbijn Keller voor de eerste keer naar Nes Ammim. Sindsdien heeft hij de activiteiten van het dorp van dichtbij gevolgd.
Op een bewogen avond in juli 1970, hield hij er een toespraak (LINK) en discussieerde met jonge vrijwilligers. Hij verzoende zich met Nes Ammim en werd een vriend van het dorp, waar hij tot aan zijn dood, cursussen over het jodendom gaf in het kader van het studieprogramma van Nes Ammim Zijn dochter, Zahava Neuberger-Keller, volgde haar vaders voetsporen en is Nes Ammim trouw gebleven. Ze leidt in het dorp dialoogseminaries met Israëlische Joodse en Arabische vrouwen. Ze maakt deel uit van het dialoog werk van Nes Ammim.
Zijn dochter Zahava Neuberger-Keller (midden) bij het werken aan de dialoog in Nes Ammim
In de tijd dat rabbijn Keller en Nes Ammim elkaar vonden, mochten er echter nog geen Duitsers op Nes Ammim leven. In de beginjaren van de staat Israël mochten Duitsers Isräel niet in. Er was nog veel werk te verzetten totdat jonge Duitsers hun vervangende dienstplicht konden uitvoeren in Nes Ammim .
De naburige kibboets is Lochamei HaGetaot - overlevenden van het ghetto in Warschau hebben zich daar gevestigd. Tot op de dag van vandaag geniet Locham HaGetaot groot aanzien in Israël als de „Kibboets van de ghettostrijders“. In de nabijheid van Nes Ammim leefden vele slachtoffers van de nationaal-socialisten. Daarom was men erg terughoudend ten opzichte van niet-Joodse Duitsers die permanent in Nes Ammim wilden leven.
Tanja Ronen (LINK) met drie Duitse vrijwilligers in het
eerste Holocaustmuseum ter wereld in Lochamei HaGetaot.
Op uitnodiging van de Hebreeuwse universiteit in Jeruzalem kon in 1968 de theoloog Heinz Kremers het land binnentreden. Otto Busse kwam in 1969 naar Israël op uitnodiging van de Israëlische regering.
Hij had het leven van talrijke Joden gered, doordat hij hen in het ghetto van het Poolse Bialystok voorzag van medicijnen, kleding en wapens. Hij hielp hen te vluchten uit het ghetto en waarschuwde hen voor acties van Duitse soldaten. In Yad Vashem, de centrale Holocaust gedenkplaats in Jeruzalem, is een boom geplant voor Otto Büsse. Hij wordt geëerd als „Rechtvaardige onder de Volkeren“. Otto Busse en Heinz Kremers pleitten er in lange gesprekken met de regionale autoriteiten en de overlevenden van het ghetto van Warschau voor, dat ook jonge Duitsers in Nes Ammim zouden mogen verblijven. Juist deze jongeren zouden naar Israël moeten komen en van de overlevenden van de Holocaust zelf horen, welk lot ze moesten ondergaan en hoe ze samen kunnen bouwen aan een nieuwe toekomst.
Vrijwilligers uit Nes Ammim bezoeken de boom van Otto Busse in het park van de „Rechtvaardigen onder de Volkeren“ in Yad Vashem, Jeruzalem
Na lange en moeilijke discussies, die de regionale autoriteiten intern voerden, was in oktober 1971 de weg vrij voor een beperkt aantal Duitse vrijwilligers.
De Duitse regering erkent sindsdien vrijwilligerswerk in Nes Ammim als vervanging voor de militaire dienstplicht in Duitsland.
Sinds 1963 kwamen al meer dan duizenden vrijwilligers naar Nes Ammim, ze leefden voor een enkele maanden of een paar jaar in het noorden van Israël.
Ook door zes oorlogen heen. De vrijwilligers vlogen niet naar huis naar hun familie, maar bleven in het dorp. Dit boezemde ontzag in bij de Israëliërs in de omgeving.
Ook tijdens de tweede Libanonoorlog in 2006 bleven de vrijwilligers in het dorp, ze overnachtten vier weken lang in de schuilkelders. Niemand raakte gewond, geen enkele Katjoesjaraket raakte Nes Ammim.
Veel Isräeliërs waren er dankbaar voor dat de Nes Ammimers hen niet in de steek lieten, maar juist samen met hen de moeilijke dagen doorstonden.
Nes Ammim werd op die manier een geloofwaardig symbool voor de solidariteit met Israël.
Tot op vandaag is Nes Ammim een avontuur gebleven.
|
